Torniquete

Amanda, annesini büyükannesinin evine taşıyarak yeni bir yaşam düzenine adım atmıştır. Ancak sakin başlayan bu süreç, mahallesinde gerçekleşen şiddetli bir soygunla alt üst olur. Saldırıdan sağ çıkan Amanda'nın yüzünde derin bir yara kalır; bu iz, yalnızca bedeninde değil, günlük hayatında da yer eder. Çevresindekilerin alaycı bakışları ve mahallesin ona karşı duyduğu güvensizlik, genç kadını giderek yalnızlaştırır. Yüzündeki skar, toplumun önyargılarıyla birleşince Amanda için taşıması zor bir yük haline gelir. Sonunda yarasıyla yüzleşme kararı alan Amanda, ailesiyle birlikte hem fiziksel hem duygusal bir iyileşme yolculuğuna çıkar. Ana Catarina Lugarini'nin yönettiği bu dram, acıyı, kabulü ve yeniden doğuşu içten bir dille ele alıyor.