PERDE

Ayça, sessiz ve loş bir evin içinde geçmişin gölgesiyle birlikte yaşamaktadır. Duvarda sıra sıra dizilmiş çerçeveler, onun yıllardır dile getirmediği duyguların ve saplantılarının görgü tanıkları gibidir. Piyanoya uzanan elleri her seferinde eskimiş anıları yeniden uyandırır; notalar arasında yüzen imgeler, zihninin derinliklerine açılan pencereye dönüşür. Karşı binada asılı duran boş bir tuvali bile canlı bir varlık gibi gören Ayça'nın algısı, gerçekle kurduğu bağı giderek zayıflatır. Hayal ile gerçeğin sınırı bulanıklaştıkça, evin duvarları onun için hem sığınak hem de hapishane niteliği taşır. Karanlık bir gecede kapısını çalan yanlış teslimat, bu kapalı dünyanın dengesini bozar. Eve giren yabancı bir varlık, kadının kendi zihnine yaptığı yolculuğu aniden dışarıya çevirir. Aralanan perdelerin ardında beklenen, özgürlüğe giden bir yol değil; kendisiyle yapılması gereken zor bir hesaplaşmadır. Perde, müziğin ve imgelerin diliyle, bir kadının kendi geleceğini başka bir kadının yüzünde arayışını; takıntılarıyla, korkularıyla ve geçmişiyle yüzleşme cesaretini içten içe anlatan, gerilim dolu bir dramdır.