Enquanto Havia um Teatro

Belgesel, bir tiyatro mekanının kapanış eşiğindeki son günlerini gözlemcinin sabrıyla kayda geçirir. Sahne ışıkları, kulis koridorları, provadan çıkma kostümler ve perde arkasındaki emek, mekana hayat veren insanların yüzünde okunur. Genç ve yaşlı oyuncular, teknisyenler ve gönüllüler; kapanışın getirdiği belirsizlikle mücadele ederken tiyatronun neden hâlâ gerekli olduğunu anlatır. Vitor Ballaben'in yönettiği film, dramatik anlatı yerine günlük ritimlere yaslanır: prova molasındaki sessizlik, seyirci yokluğunda duyulan yankı, son gösteri öncesi gerilim. Binası yıkılan ya da yeniden işlevlendirilen kültür odaklarının şehir hafızasındaki yerini sorgulayan yapım, sahne sönene dek süren ortak çabanın ve kolektif tutkunun zarif bir envanterini sunar.